INTRO

‘Met een klein hartje, maar extra gemotiveerd’ luidt mijn antwoord wanneer mensen me vragen hoe ik mijn nieuw project voor 2022 zie. Het kleine hartje vindt zijn oorzaak in de, naar mijn aanvoelen, sportieve mislukking van mijn O-Five project. De voorbereiding verliep lange tijd volledig volgens plan, maar naar het einde toe had ik het gaspedaal niet nog wat harder mogen induwen. Overmoed, of hoe verklaar je zoiets? Ik hou het op niet willen falen en mensen ontgoochelen. Vandaar ongetwijfeld de extra motivatie waarmee ik dit nieuwe project aanvat: 42 marathons lopen in 42 weken en dit vanaf mijn 42e verjaardag volgende week zaterdag (29/01). Het is haalbaar, maar deze zomer heeft me laten zien dat ik een versnelling hoger moet schakelen op sportief vlak en een versnelling lager op organisatorisch (lees: niet-sportief) vlak.

Na bijna 14 jaar hardlopen, met verschillende marathons en ultralopen, was het in augustus even slikken bij het verdict dat ik fysiek niet verder kon. Een overbelasting in combinatie met een infectie. Te veel getraind en te veel stress in het lijf. Dat komt binnen. Zeker wanneer je de afgelopen jaren gespaard bent gebleven van blessures. Maar ik moet eerlijk zijn met mezelf. Mijn leven is niet meer te vergelijken met de jaren 2012-2016 en ik word, hoe lastig me dit ook valt om te zeggen, toch wel een dagje ouder. De bijna 50.000 gelopen kilometers laten de eerste sporen na. Daarom heb ik besloten om opnieuw te werken met een trainer, een sportarts en een kiné. Experts in hun vak die me gaan brengen tot in Athene.

Oprecht, mijn doel was om af te sluiten in 2021 met het O-Five project. Het zijn mooie, intense jaren geweest en ik verlang naar een loopleven waarin het niet zo nodig hoeft. De job vergt steeds meer energie en de weinige vrije momenten worden ingevuld door een training. Een afwezige vader/man wil ik niet worden en dus is ‘evenwicht’ een woord wat ik vaak laat vallen, maar waar ik niet in slaag om ook effectief naar te handelen. Het lopen is al zo veel jaren meer dan een uitlaatklep. Het vraagt opofferingen en commitment. En na bijna 14 jaar wil ik dit graag anders zien. Maar afsluiten in mineur, zo voelt het voor mezelf, is niet hoe ik wil terugblikken op mijn loopjaren. En geef toe, een jaar waarin ik 42 word vraagt ook gewoon om een Marathon-plan.

Ik heb dan ook beslist om het nieuwe project niet te koppelen aan een goed doel of te werken met partners en BV’s. Het vreet energie en het gaat voorbij aan wat ik echt wil: lopen en een voorbeeld zijn voor anderen. Een ambassador of movement, zoals we dit omschrijven binnen ons #ASICSFrontrunner team. Laat dit dan maar onmiddellijk mijn goede doel zijn voor het komende jaar: mensen laten bewegen en de positieve effecten van het hardlopen laten zien. Want begrijp me niet verkeerd. Ook al ga ik het na dit jaar wat rustiger aanpakken, ik zal blijven bewegen. Het is wie ik ben en het zorgt voor rust in het hoofd. Onmisbaar om alles in evenwicht te houden, al mag het dus wat minder intensief en ingrijpend zijn. Stiekem kijk ik daar zelfs al een beetje naar uit, al ken ik de aard van het beestje: het leven is te kort om het als een kabbelend beekje te laten passeren.

De grote lijnen voor het nieuwe project liggen vast. Nu hopen dat Covid-19 en het lichaam mijn sportieve verlangens kunnen inwilligen. Ik heb hier ongelooflijk veel zin in want er komen ongetwijfeld verrassende ontmoetingen, geweldig mooie locaties (zie mijn kalender) en intense ervaringen op mijn pad. Eindigen in Athene, hoe mooi kan alles samenvallen? Maar ik weet dat ik het niet cadeau zal krijgen. En net daarom wil ik het zo graag. Er zijn geen excuses bij het hardlopen: je staat er of je staat er niet.

 

back to home